Es mostren els missatges amb l'etiqueta de comentaris 27. Mostrar tots els missatges
Es mostren els missatges amb l'etiqueta de comentaris 27. Mostrar tots els missatges

diumenge, 9 de desembre del 2012


                                                         Y ya no te siento, 
y ya no te huelo,      
no te puedo recordar...                                                       

Cada vez que los cutres versos de Arpaviejas resuenan en mi cabeza fregando platos me asomo al fregadero a vomitar. Y no lo hago. Cómo voy a vomitar por una canción que me gusta (y cómo voy a vomitar de hecho sobre los platos que estoy limpiando, aunque no sea eso lo que importe). Es el significado, es tu cara desvaneciéndose en mi mente, es la posibilidad de que realmente te vayas de mi recuerdo lo que me marea. No tiene sentido que después de tantas noches de insomnio deseando desterrarte de lo que sea que tengo bajo la frente ahora me aterre la posibilidad de que eso pase, no tiene sentido que no me alegre de ser incapaz ahora de citar la mitad de frases tuyas que habría podido citar hasta hace poco, no tiene sentido que me parezca demasiado fuerte que ya haga año y medio que teóricamente nos conocemos -siendo los últimos seis meses posteriores a habernos mandado mutuamente a la mierda "hasta de aquí unos años o hasta nunca"- y que secretamente desee que fuera menos si siempre pedía lo contrario. ¿Qué sentido tiene todo eso, qué sentido tiene todo eso y qué sentido tiene que me halle de nuevo escribiendo sobre ti si yo nunca te he querido?

dimecres, 14 de novembre del 2012


Mañana es quince. Qué despiadado es el tiempo.

dimecres, 6 de juny del 2012



Reacción madura tres días después de mandar a alguien a la mierda:
arrepentirte de algo que hiciste completamente convencida, escuchar música sentimentaloide y cutre que nunca te había emocionado hasta ahora, llorar, leer acerca del síndrome de abstinencia, hacer la comparación típica y tópica, cambiar de canción y publicar una de drogadicción y alcoholismo, buscar fotos de yonkis, pensar que ahora mismo te meterías cualquier mierda por puro despecho, escribir un post sobre las estupideces que estás haciendo.  
Vale, no es una reacción madura. Y yo tampoco lo soy.

diumenge, 3 de juny del 2012

Vic did it


Lo he hecho. He hecho algo que ya hace tiempo que quería hacer.
...y he reído al principio y he llorado al final, y he pensado en la posibilidad de haber estado equivocada y he considerado que X no mintiera -lo cual es decir mucho-, pero me da igual. La verdad es muy relativa y de lo que estoy más segura es de que necesitaba terminar con todo esto por lo que, aunque quizá no lo haya hecho bien, no voy a arrepentirme. Lo hecho está hecho y yo nunca me arrepiento de nada.
P.D.: Gracias Lauren por el empujón. Te quiero.

dijous, 31 de maig del 2012

Mi pequeña pistola

Siempre hubo una especie de superioridad tuya frente a mí, pues al fin y al cabo a partir del momento en que me enamoré estaba en una posición de evidente indefensión que se mantuvo pasado el enamoramiento. El hecho de haberte dado relevancia en mi vida te dejaba a ti muy arriba y a mí muy abajo, pues yo había tenido poca o ninguna o la tuya. Sin embargo, un día me dí cuenta de algo: tú estabas convencido de que me conocías. ¡Qué iluso! Bien me había encargado de que no lo hicieras. Aquella especie de engaño, al cual no sabría si clasificar de consciente o inconsciente -quizá tenía tintes de ambos-, no equilibraba la balanza, pero sí me hacía subir un poco... lo suficiente. Cuando no tienes ninguna arma te aferras a cualquiera que encuentres, y aquella era la mía. Decidí entonces echarte eso en cara en cuanto tuviera ocasión -aunque para nada iba yo a empezar con ello, pues mi máscara de indiferencia era a su manera otra especie de arma-. No, ya no quería equilibrar la balanza, quería cargármela. Dispararía hacia su base y acabaría con todo aquello.