Es mostren els missatges amb l'etiqueta de comentaris para estar tan colgada hace falta echarle huevos. Mostrar tots els missatges
Es mostren els missatges amb l'etiqueta de comentaris para estar tan colgada hace falta echarle huevos. Mostrar tots els missatges

diumenge, 9 de desembre del 2012


                                                         Y ya no te siento, 
y ya no te huelo,      
no te puedo recordar...                                                       

Cada vez que los cutres versos de Arpaviejas resuenan en mi cabeza fregando platos me asomo al fregadero a vomitar. Y no lo hago. Cómo voy a vomitar por una canción que me gusta (y cómo voy a vomitar de hecho sobre los platos que estoy limpiando, aunque no sea eso lo que importe). Es el significado, es tu cara desvaneciéndose en mi mente, es la posibilidad de que realmente te vayas de mi recuerdo lo que me marea. No tiene sentido que después de tantas noches de insomnio deseando desterrarte de lo que sea que tengo bajo la frente ahora me aterre la posibilidad de que eso pase, no tiene sentido que no me alegre de ser incapaz ahora de citar la mitad de frases tuyas que habría podido citar hasta hace poco, no tiene sentido que me parezca demasiado fuerte que ya haga año y medio que teóricamente nos conocemos -siendo los últimos seis meses posteriores a habernos mandado mutuamente a la mierda "hasta de aquí unos años o hasta nunca"- y que secretamente desee que fuera menos si siempre pedía lo contrario. ¿Qué sentido tiene todo eso, qué sentido tiene todo eso y qué sentido tiene que me halle de nuevo escribiendo sobre ti si yo nunca te he querido?